Malcolm Holcombe, is een zanger uit North Carolina die klinkt als een nog meer doorrookte versie van Tom Waits, maar dan zonder de flair van de man met de zwarte hoed. Deze folk- en americanazanger ziet er uit alsof hij zo uit een metrostation is getrokken en op een stoel op het podium is gezet. Hij trekt zijn vale, oude jas niet eens uit. Maar charme heeft hij wel.

Zijn eerste album verscheen al 25 jaar geleden, maar het kostte Holcombe moeite om een groot publiek te bereiken. Pas met de heruitgave in 1999 van A Hundred Lies, een album uit 1996, kreeg hij voet aan de grond. Maar ook anno 2010 speelt de Amerikaan nog voornamelijk in kroegen en kleine zalen. Dat is alleen maar mooi, want in knusse kring gedijt het gruizige geluid van Holcombe het best.

In de chaos ligt zijn talent. Mannen die zitten zijn mannen die denken, vertelt Holcombe. Dus hij zit, tijdens het grootste deel van zijn optreden, op een stoel. Tenminste, zijn lichaam staat in contact met het ding, want zitten en stilzitten zijn twee dingen. Holcombes muziek komt uit iedere vezel van zijn lijf, en kan niet zonder schokkend lichaam en zwaaiende armen overgebracht worden.

De man is dus een denker, en denkers zijn vaak geen praters. In gesproken woord blijft hij steken in onsamenhangende verhaaltjes. In zijn liedjes heeft hij daarentegen een uitlaatklep voor zijn emoties, gedachten en politieke meningen. Die wil hij met zo veel kracht overbrengen, dat hij vaak (ogenschijnlijk) ongecontroleerd op zijn gitaar tekeer gaat en met zijn stem van diepe, raspende keelklanken schuin oversteekt naar felle uitschieters, af en toe onderbroken door kleine stukjes zachte, zuivere zang.

In zijn eentje zal Malcolm Holcombe er met al die beweging in lijf en liedjes een veelzijdig optreden van maken. Wat u kunt verwachten is kleine liedjes doorleefd gebracht door deze bijzondere Amerikaan.