The Solitude of Here van Dave Tate was n van de grote muzikale verrassingen van 2006. The Final Hour, de nieuwe Dave Tate is van hetzelfde, hoge niveau. Inmiddels is Dave Tate gehuwd met de Zweedse Victoria Lagerstrm. Haar CD Heaven Sent is onlangs opnieuw uitgebracht. Het echtpaar nam ook samen een CD op: The Same Heart.

Merkwaardig en onbegrijpelijk. Na het uitbrengen van het bloedmooie The Solitude of Here was de verwachting dat platenmaatschappijen de deur plat zouden lopen bij Dave Tate. Dat gebeurde niet. Het blijft gissen naar de reden. Misschien koestert Tate zijn onafhankelijkheid. Aan de andere kant heeft hij meermaals laten blijken dat het leven iets makkelijker voor hem zou worden met een platendeal.

De zojuist verschenen CD The Final Hour is dus weer in eigen beheer uitgebracht. De liefhebbers van The Solitude of Here kunnen de CD blind aanschaffen want met The Final Hour geeft Dave Tate nogmaals een bevestiging van zijn grote kwaliteiten als singer/songwriter. De CD ademt dezelfde weldadige sfeer als The Solitude.

Alle loftuitingen die ik naar aanleiding van The Solitude uitte zijn ook van toepassing op deze CD: zo sfeervol als Nick Drake, een stem die soms erg lijkt op een jonge Paul Simon (Fall to You, The Veil) en in de hoge noten veel van David Gates weg heeft. Dit alles zonder een epigoon van genoemde voorbeelden te zijn. In een volstrekt eigen, unieke stijl.

De klassiek geschoolde stem van Tate haalt moeiteloos de hoogste noten. En het is geen kunstje. Die hoge noten hebben wel degelijk een functie. Ze geven de nummers extra spanning en lading. Daarnaast beschikt Tate over een perfecte dictie zodat de songs woordelijk te volgen zijn. Tate beschikt over een gitaarstijl die je uit duizenden herkent. Soms staccato (Fourth of July, Rainy Days), dan weer vloeiend. Het geheel straalt een aangename rust en sereniteit uit. De teksten laten zich lezen als pure pozie.